Altıncı Koğuş

Hakkında

Altıncı Koğuş, Çehov'un 1892'de yayımlanan uzun öyküsüdür. Olaylar taşradaki bir hastanenin ruh hastalarına ayrılmış, bakımsız ve kapalı koğuşunda geçer. Hastanenin doktoru Andrey Yefimiç, yıllardır işini sürüncemede bırakmış, çevresindeki düzensizliğe ses çıkarmayan, okumayı ve düşünmeyi seven biridir. Bir gün koğuştaki hastalardan İvan Dmitriç Gromov'la konuşmaya başlar ve bu sohbetler onun hayatında beklenmedik bir yer edinir. Çehov burada akıl hastalığı ile sağduyu, bakmak ile görmek arasındaki çizgiyi sorgular; kayıtsızlığın, uzaktan felsefe yapmanın ve sessiz kalmanın bedelini sade bir anlatımla gösterir. Kitap, Rus edebiyatında hastane ve hapishane gibi kapalı mekânların toplumu anlatmak için nasıl kullanıldığını da düşündürür. Kısa olmasına karşın etkisi uzun süre kalan, vicdan ve sorumluluk üzerine bir metindir. Çehov'un hekim kimliği, hastane ortamının inandırıcılığında kendini belli eder.